Tego ludobójstwa nigdy nie zapomnimy. Mija 77 lat od Zbrodni Katyńskiej

Tego ludobójstwa nigdy nie zapomnimy. Mija 77 lat od Zbrodni Katyńskiej

Tego ludobójstwa nigdy nie zapomnimy. Mija 77 lat od Zbrodni Katyńskiej

flickr.com

3   kwietnia   mija   77   lat   od rozpoczęcia przez NKWD likwidacji obozów dla polskich oficerów w Kozielsku, Starobielsku i Ostaszkowie.

W  ciągu sześciu tygodni rozstrzelano 14 587 jeńców.   Zamordowano również ok. 7 300 Polaków przetrzymywanych w więzieniach na obszarze przedwojen- nych wschodnich województw Rzeczypospolitej.

Po sowieckiej agresji na Polskę —  17 września 1939 r. —  w niewoli sowieckiej znalazło się 240-250 tys. polskich jeńców,   — w tym ponad 10 tys. oficerów.

Już   19   września 1939 r.   Ławrientij  Beria  powołał Zarząd do Spraw Jeńców Wojennych   i   Internowanych   przy  NKWD  —  oraz nakazał utworzenie sieci obozów.

Na   początku   października   1939 r.   władze sowieckie zaczęły zwalniać część jeńców-szeregowców.

—   W   tym   samym   czasie   podjęto   decyzję   o   utworzeniu   dwóch „obozów oficerskich”   w   Starobielsku   i   Kozielsku     —   oraz   obozu   w Ostaszkowie, przeznaczonego dla funkcjonariuszy policji, KOP i więziennictwa.

Pod   koniec    lutego   1940 r.   we     wspomnianych   obozach   więziono   6 192 policjantów i funkcjonariuszy wyżej wymienionych służb oraz 8 376 oficerów.

Wśród uwięzionych znajdowała się duża grupa oficerów rezerwy, powołanych do wojska w chwili wybuchu wojny.

— Większość   z nich reprezentowała polską inteligencję  —  lekarze, prawnicy, nauczyciele   szkolni   i    akademiccy,     inżynierowie  , literaci,   dziennikarze, działacze polityczni, urzędnicy państwowi i samorządowi, ziemianie.

Obok   nich   w   obozach znaleźli się również kapelani katoliccy, prawosławni, protestanccy oraz wyznania mojżeszowego.

Decyzja   o wymordowaniu polskich jeńców wojennych z obozów w Kozielsku, Starobielsku i Ostaszkowie  — oraz Polaków przetrzymywanych w więzieniach NKWD   na  obszarze  przedwojennych wschodnich województw Rzeczypospo- litej  —  zapadła na najwyższym szczeblu sowieckich władz.

— Podjęło   ją   5 marca 1940 r. Biuro   Polityczne   KC WKP(b)   na   podstawie  pisma,   które     ludowy    komisarz   spraw   wewnętrznych   Ławrientij   Beria skierował do Stalina.

Szef NKWD,   — oceniając w nim, że

—   wszyscy   wymienieni   Polacy   —  „są  zatwardziałymi,  nierokującymi poprawy wrogami władzy sowieckiej”,

  wnioskował o rozpatrzenie ich spraw w trybie specjalnym,

—   „z   zastosowaniem   wobec   nich   najwyższego   wymiaru   kary   — rozstrzelanie”.

Dodawał, że — sprawy   należy   rozpatrzyć   bez wzywania aresztowanych i bez przedstawiania zarzutów, — decyzji o zakończeniu śledztwa i aktu oskarżenia.

Formalnie   wyroki   miały być wydawane przez Kolegium Specjalne NKWD, w składzie:   — Iwan Basztakow, Bogdan Kobułow i Wsiewołod Mierkułow.

Powyższe   wnioski   przedstawione   przez   Berię   zostały  w   całości przyjęte, —   a   na   jego   piśmie   znalazły   się  aprobujące podpisy Stalina — sekretarza generalnego     WKP(b), —    Klimenta     Woroszyłowa   —  marszałka   Związku Sowieckiego — i komisarza obrony,   — Wiaczesława Mołotowa — przew. Rady Komisarzy   Ludowych,  —   komisarza   spraw   zagranicznych   —   i   Anastasa Mikojana   —  wiceprzew.   Rady   Komisarzy Ludowych   — i komisarza handlu zagranicznego,  —  a także ręczna notatka:  

— „Kalinin — za,   — Kaganowicz — za”.

(Michaił Kalinin —  przew.  Prezydium Rady Najwyższej ZSRS  —  teoretycznie głowa państwa sowieckiego; Łazar Kaganowicz – wiceprzew.   Rady Komisarzy Ludowych i komisarz transportu i przemysłu naftowego).

Po trwających miesiąc przygotowaniach,   — 3 kwietnia 1940 r.  —   rozpoczęto likwidację obozu w Kozielsku,   — a dwa  dni p óźniej obozów w Starobielsku i Ostaszkowie.

— Przez  następnych  sześć tygodni Polacy wywożeni byli z obozów grupami do miejsc kaźni.

Z Kozielska

  • 4 404 osób przewieziono do Katynia i zamordowano strzałami w tył głowy.
  • 3 896 jeńców ze Starobielska zabito w pomieszczeniach NKWD  w Charko- wie,   — a ich ciała pogrzebano na przedmieściach miasta w Piatichatkach.
  • 6 287   osób   z Ostaszkowa rozstrzelano w gmachu NKWD w Kalininie,   — obecnie Twer,   — a pochowano w miejscowości Miednoje.
  • Łącznie zamordowano 14 587 osób.

Na   mocy  decyzji   — z 5 marca 1940 r. —   wymordowano również około 7 300 Polaków   przebywających   w różnych więzieniach na terenach włączonych do Związku Sowieckiego:

  • na Ukrainie rozstrzelano 3 405 osób — (ich groby prawdopodobnie znajdu- ją się w Bykowni pod Kijowem),
  • a na Białorusi 3 880 —  (pochowanych prawdopodobnie w Kuropatach pod Mińskiem).
  • Większość z nich stanowili  aresztowani działacze konspiracyjnych  organi-zacji,   —   oficerowie nie zmobilizowani we wrześniu 1939 r.,  —  urzędnicy państwowi   i   samorządowi   — oraz  „element społecznie niebezpieczny” z punktu widzenia władz sowieckich.

Spośród   jeńcówz Kozielska, Starobielska i Ostaszkowa   — ocalała grupa 448 osób   — (według innych źródeł 395).

—   Byli   to   ci,   —  których  przewieziono do utworzonego przez NKWD obozu przejściowego   w   Pawliszczew Borze,  —  a następnie przetransportowano do Griazowca.

W   nocy   —  z   12   na   13   kwietnia   1940 r.,   —   a  więc w czasie kiedy NKWD mordowało polskich jeńców i więźniów,

— ich   rodziny  stały się ofiarami masowej deportacji w głąb ZSRS przeprowa-dzonej przez władze sowieckie.

Decyzję  o  jej zorganizowaniu Rada Komisarzy Ludowych podjęła   — 2 marca 1940 r.

—   Według   danych   NKWD   — w czasie dokonanej wówczas wywózki zesłano łącznie około 61 tys. osób, głównie do Kazachstanu.

Informację   o   odkryciu   masowych   grobów   w   Katyniu — Niemcy podali 13 kwietnia 1943 r.   — (to dziś symboliczna rocznica zbrodni).

15 kwietnia 1943 r.   — w   odpowiedzi  Sowieckie Biuro Informacyjne ogłosiło, że   —  polscy   jeńcy   byli  zatrudnieni na robotach budowlanych na zachód od Smoleńska  —   i

—  „wpadli   w   ręce niemieckich katów faszystowskich w lecie 1941 r., po wycofaniu się wojsk sowieckich z rejonu Smoleńska”.

Komunikat stwierdzał:

—  „Niemieckie   zbiry faszystowskie nie cofają się w tej swojej potwornej bredni  przed najbardziej łajdackim i podłym kłamstwem, 

—  za  pomocą którego   usiłują ukryć niesłychane zbrodnie, popełnione,   — jak to teraz widać jasno,   — przez nich samych”.

Tego samego dnia, rząd RP na uchodźstwie polecił swojemu  przedstawicielo- wi   w    Szwajcarii   zwrócić   się  do Międzynarodowego  Czerwonego  Krzyża —  z prośbą o powołanie komisji do zbadania odkrytych grobów.

17   kwietnia   1943 r.   —  strona   polska  złożyła  w tej sprawie oficjalną notę w Genewie,   dowiadując   się   jednocześnie,   —  iż   wcześniej   również   Niemcy zwrócili się do MCK o wszczęcie dochodzenia.

Działania władz niemieckich zmierzające do sprowokowania konfliktu pomię- dzy  aliantami miały wywołać wrażenie,   że  postępowanie Berlina i polskiego rządu są ze sobą koordynowane.

Joseph Goebbels zanotował w swoim dzienniku:

—  „Sprawa Katynia przeradza się w gigantyczną polityczną aferę, która może mieć szerokie reperkusje.  

— Wykorzystujemy ją wszelkimi możliwymi sposobami”.

Moskwa bardzo ostro zareagowała na propozycję dochodzenia prowadzonego przez MCK.

19   kwietnia   1943 r.   sowiecki   dziennik   „Prawda”   —   opublikował artykuł zatytułowany   — „Polscy pomocnicy Hitlera„.

Przeczytać w nim można było m.in.:

— „Oszczerstwo   gwałtownie   się szerzy.   — Zanim wysechł atrament na piórach   niemiecko-faszystowskich   pismaków,  

—  ohydne   wymysły   Goebbelsa  i spółki na temat rzekomego masowego mordu na polskich oficerach dokonanego przez władze sowieckie w 1940 r.  —   zostały   podchwycone   nie   tylko   przez   wiernych   hitlerowskich służalców,   —   ale   co   dziwniejsze,   —   przez   ministerialne kręgi rządu generała Sikorskiego (…)

Polscy przywódcy w niewybaczalny sposób poszli na lep chytrej prowo- kacji   Goebbelsa   i w rzeczywistości podtrzymali nikczemne kłamstwa i oszczercze wymysły katów narodu polskiego.

— Wobec tego trudno się dziwić, że   — Hitler też zwrócił się do Międzyna-rodowego   Czerwonego   Krzyża z propozycją przeprowadzenia  +docho-dzenia+ na miejscu zbrodni,   — przygotowanej rękoma jego mistrzów w sztuce zabijania”.

Ujawnienie zbrodni przez Niemców posłużyło Sowietom za pretekst do zerwa- nia stosunków dyplomatycznych z rządem polskim w Londynie.

21  kwietnia 1943 r. Stalin wysłał tajne i jednobrzmiące depesze do prezydenta Roosevelta i premiera Churchilla,  

— w   których  zarzucał   rządowi   gen.   Sikorskiego   prowadzenie w zmowie z Hitlerem wrogiej kampanii przeciwko Związkowi Sowieckiemu.

— „Wszystkie te okoliczności —  pisał Stalin —  zmuszają   Związek Sowie- cki do stwierdzenia,  że

— obecny rząd polski (…) faktycznie zerwał sojusznicze stosunki z ZSRS i zajął pozycję wroga wobec Związku Sowieckiego”.

Formalne   zerwanie   stosunków   dyplomatycznych   przez Moskwę z polskim rządem na uchodźstwie   — nastąpiło w nocy z 25 na 26 kwietnia 1943 r.

Był   to   pierwszy   krok sowieckiego dyktatora w kierunku stworzenia własnej marionetkowej ekipy do rządzenia Polską.

W   sprawie   katyńskiej   Polacy   nie uzyskali niestety wsparcia ze strony przy- wódców mocarstw zachodnich,   którzy   w imię trwałości sojuszu ze Stalinem, —   okazywali mu pomoc w ukrywaniu prawdy o tej zbrodni.

Wobec   zablokowania   przez  Sowietów przeprowadzenia śledztwa w sprawie katyńskiej przez MCK,   — Niemcy zorganizowali własne dochodzenie.

28 kwietnia 1943 r.   na   miejsce   zbrodni   na  zaproszenie władz niemieckich —  przyjechała   grupa   międzynarodowych   ekspertów   medycyny   sądowej  i kryminologii.

Przewodniczącym   zespołu został doktor Ferenc Orsos,   — dyrektor Instytutu Medycyny Sądowej w Budapeszcie.

Eksperci jednomyślnie podpisali sprawozdanie,   —  w   którym  stwierdzali, iż —   egzekucje na polskich jeńcach wykonano w marcu i kwietniu 1940 r.

Po zajęciu Smoleńska   — pod   koniec  września 1943 r. przez Armię Czerwoną — władze sowieckie   powołały   specjalną komisję do przeprowadzenia docho-dzenia w sprawie Katynia pod przewodnictwem prof. dr. Nikołaja Burdenki.

24 stycznia 1944 r.,   —  po  ekshumacji 925 odpowiednio spreparowanych ciał polskich oficerów,

— wspomniana komisja ogłosiła, że —   zbrodni  na  Polakach dokonali Niemcy między wrześniem a grudniem 1941 r.

W 1945 r.   — w   trakcie   procesu   zbrodniarzy nazistowskich w Norymberdze —   Sowieci   wprowadzili   do  aktu   oskarżenia—  zarzut odpowiedzialności za zbrodnię katyńską.

Trybunał    norymberski   w   wydanym   w   1946 r. wyroku  —  pominął jednak sprawę zamordowania polskich oficerów  —  z powodu braku dowodów.

Dr Witold Wasilewski z IPN, oceniając charakter zbrodni katyńskiej, napisał:

„Skala  represji i zbiorowy profil ofiar, motywy podjęcia decyzji i sposób jej   przeprowadzenia —    kwalifikują  ją do uznania za zbrodnię ludobój- stwa.

—  Ofiary   łączyła  przynależność  do  elity   polskiego   społeczeństwa,   z tej   przyczyny   zostały  skazane przez komunistów na zagładę, stając się ofiarami     klasycznego    ludobójstwa,    —   w   którym   nie   konkretne   i udowodnione w przewodzie sądowym czyny  — decydują   o  śmierci, lecz przynależność   do   grupy narodowej, etnicznej, rasowej, religijnej, poli- tycznej lub społecznej.

W   przypadku  ofiar zbrodni katyńskiej   o   ich   zagładzie zadecydowało kryterium polskości   —  fakt, że jeńcy Kozielska, Starobielska i Ostaszko- wa byli Polakami.

— Wyróżnik społeczny (…)  —  był dodatkowym motywem zagłady.

Kontekst   zbrodni   katyńskiej  stanowiło wymierzone we wszystkie war- stwy   społeczne   niszczenie   polskości   na  obszarze sowieckiej okupacji,

— obejmujące m.in. deportację setek tysięcy Polaków w głąb ZSRS w celu etnicznego +wyczyszczenia+ ziem polskich”

(W. Wasilewski „Katyń 1940 – sowieckie ludobójstwo na Polakach”, Biuletyn IPN, Nr 1-2 [72-73] 2007). (PAP)

Autor: mt

Źródło: PAP

8:41 3 kwietnia 2017

Za; http://malydziennik.pl/tego-ludobojstwa-nigdy-nie-zapomnimy-mija-77-lat-od-zbrodni-katynskiej,3830.html

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s